<< terug

2a. Ileen Montijn

Ileen Montijn

“Schoonheid als hartstocht”

In opdracht van het stedelijk museum ‘Het huis van Cuypers’ te Roermond schreef (de niet gelovige*) Ileen Montijn, “Schoonheid als hartstocht”, waarin ‘Cuypers voor beginners’ over het voetlicht wordt gebracht. Het wordt een rijk geïllustreerd boek waarin onder meer vanuit het oogpunt van de materiele geschiedenis gekeken wordt naar het reilen en zeilen van Cuypers, zijn bedrijf en zijn familie en de milieus waarin hij verkeerde.

Preview
Ileen Montijn, historica en schrijfster, publiceert artikelen, boeken en columns over velerlei onderwerpen en haar boek over Pierre Cuypers is inmiddels ook af!

Een preview treft u hier, op deze website!

In september 2007 verschijnt “Schoonheid als hartstocht” over Pierre Cuypers bij uitgeverij Inmerc en de uitgave wordt gepresenteerd in het Stedelijk Museum Roermond ter gelegenheid van een expositie, gewijd aan deze grootste Nederlandse bouwmeester van de negentiende eeuw.

Ileen Montijn
Ileen Montijn, geboren Den Haag in 1952, groeide her en der in Europa op: in Nederland, België, Duitsland en Oostenrijk. Later woonde zij ook in de VS en Groot-Brittannië. Zij studeerde geschiedenis in Leiden.

Nieuwsgierigheid naar waarom dingen zijn zoals ze zijn bracht haar tot de geschiedenis, maar ook literatuur en kunst houden haar steeds bezig. Montijn heeft zich vaak verdiept in onderwerpen die andere historici als te banaal beschouwden, maar die op het leven van alledag juist veel invloed hebben. Zo schreef zij boeken over de geschiedenis van de eetcultuur, van het warenhuis, en van het huiselijk leven (Leven op stand 1890-1940). Ook publiceerde zij over het Nederlandse interieur (Huis en Haard) en over de trek naar het platteland (Naar buiten! Het verlangen naar landelijkheid in de negentiende en twintigste eeuw).

Begonnen als redactrice buitenland bij NRC Handelsblad, schreef zij van 1987 tot 2004 columns op de Achterpagina van diezelfde krant. Deze columns verschenen in gebundelde vorm in 2005 bij Inmerc, onder de titel Dromenland.

Voor Tussen stro en veren, verdiepte Montijn zich ruim een jaar in de geschiedenis van het bed: al eeuwenlang het rustpunt en toevluchtsoord in het Nederlandse interieur, de plaats voor liefde en geboorte, ziekte en dood.

Montijn werkt nu ruim twintig jaar freelance en sinds eind 2005 geeft zij les aan de Schrijversvakschool Amsterdam.

Ileen Montijn schreef in opdracht van het Stedelijk Museum Roermond dit rijk geïllustreerde standaardwerk over Cuypers, waarin ze zijn werk in de context van zijn tijd plaatst. Dit boek verschijnt bij Uitgeverij Inmerc en is verkrijgbaar voor € 17,95.

ISBN-13: 9789066116368
ISBN-10: 9066116366
Uitgever www.inmerc.nl

I-log
Als je met zo’n onderwerp als Pierre Cuypers bezig bent, dan geraak je er ook ‘in’, zo blijkt. In de I-log van Ileen Montijn komt Pierre Cuypers regelmatig terug. Leest u maar:

16 maart 2007
Het was een echte kleine sensatie in de Amsterdamse upper ten in het najaar van 1883. Op de wereldtentoonstelling op het Museumplein was Mia Cuypers, een dochter van de beroemde, katholieke architect, verliefd geworden op een Chinees, en hij op haar. Taen-Err-Toung heette hij, en het scheen wel een nette jongen te zijn – maar toch! Drie jaar hielden haar ouders de verbintenis tegen, toen mochten ze trouwen.

De affaire werd nog eens opgerakeld toen Lodewijk van Deyssel (een volle neef van Mia) er in 1892 een feuilleton over publiceerde in het blad Eigen Haard onder de weinig subtiele titel Kruising van rassen. Later is dat, onder de nauwelijks minder rare naam Blank en geel, als boekje nog eens uitgegeven. Ik had er hoge verwachtingen van – maar helaas, Lodewijk is zonderling on-informatief, en schrijft bijna uitsluitend in bloemrijke bewoordingen over de woelingen in het hart van de jonge ‘May’. Aan het eind wordt ze zó ziek dat haar ouders het huwelijk wel moeten toestaan. Wat Van Deyssel nog niet kon weten, is dat het in werkelijkheid een paar jaar later vreselijk mis zou lopen, en zou eindigen in een bittere strijd over de vier kinderen – net als tussen gewone mensen, zeg maar.

21 maart 2007
Opnieuw ben ik in een mooie Cuypers-kerk geweest, één met een bijzondere, schilderachtige pastorie erbij: in Bovenkerk, dat tegenwoordig gewoon Amstelveen is. Weer ontvangen door zo’n aardige koster, mijnheer pastoor verscheen ook nog even; een oud-missionaris, vertelde de koster later. Zoals altijd kwam de achteruitgang in het kerkbezoek ter sprake, de treurige moderniseringen van de jaren zeventig, de ‘kleine beeldenstorm’, maar ook het wonderlijke feit dat moderne protestanten steeds meer aan kaarsjes en rituelen doen. — En dan denk ik: ben ik nu hypocriet? Wie ben ik, als niet-gelovige, om mee te leven en te praten, terwijl ik diep in mijn hart (of mijn hoofd) de georganiseerde godsdienst afkeur en zeker weet dat O.L.H. niet bestaat? Maar in die kerken heerst zoveel vriendelijkheid, ja goedheid, eenvoud ook: daar tegenover kan ik niet opstandig zijn. In tegendeel, ik vind het prettig om er even bij te zijn. Ik kan ook weer niet geloven dat daar kwaad bij zit.

Ook op 22 en 24 februari en op 5 mei 2007 schrijft ze over Pierre om te besluiten met:

“Bewaren gaat boven slopen, zo simpel is het.”.

Lees er meer over in haar I-log op www.ileenmontijn.nl